نمی توانم تحمل کنم، تمامی «بودن»م را در خود می کشند و خرد می کنند، می گریزم، اما می ترسم تنها بمانم، تنها با خودم و تحمل خویش نیز سخت، شرم آور و شکنجه آمیز است.

به کوچه می گریزم تا در سیاهی جمعیت گم شوم، تنها و آواره به هر سو می روم، گوشه آستین این را می گیرم و دامن ردایی او را می چسبم. می پرسم، با تمام نیازم می پرسم؛

این مرد کیست؟  دردش چیست؟  چه کشیده است؟

به من بگوئید نامش چیست؟       هیچکس پاسخم را نمی گوید...

و مــن در تلاش برای بازگشت، بازگشت از این بیگانه به خودم، از خود می گریزم ولی کجا؟

شاید هم به خود می گریزم... «بودن»م را در خود می کشند و مـن نیز از این که هستم، می ترسم...

می خواهم رها شوم، ولی این صورتک مرا سخت چسبیده است، رهایم نمی کند و شاید هم مـن او را رها     نمی کنم...

فریاد می زنم، از خود به کجا پنهان شوم؟ از خود به کجا بگریزم؟ و فریادی از درونم برآمد؛ از بودن به شدن می باید رسیدن.

... می خندم، تا این گریه ها و جنگ های مـن با خودم را پنهان کنم... می گویم تا کسی صدای غم درونم را نشنود، می ترسم که تنها بمانم...

و پیش چشم مرا پرده ای از اشک پوشانیده... .

امید قلـم، انتظار دل و خداحافظی مـا...

     پاییز آمد، گویی تمام غم، این باغ کهن را که روزگاری درختانش شکوفه هایی آسمانی می دادند، دربرگرفته است. این تلالو پاک خورشید بر برگهای زرد و زیبا نیست، این گرد مــرگ است که با نقاب خورشید بر باغ می پاشد و برگها خسته از بیداد زمان...

     برگ ها خسته از بیداد زمان، در گوشه ای، زیر سایه درخت سر به آسمان سای کهن که فقط نقش هایی از آن همه رنج و شکوفایی بر تنش مانده است، نشسته اند و چشم به آسمان دوخته اند. خاطرات خوش کهن را با چرخ گردون زمزمه می کنند.

     صدای پای رهگذری در باغ می آید، پا بر قلب برگ ها می گذارد، صدای مرگ خاطرات برگ ها را یک خش خش ساده تصور می کند، لبخندی می زند. سرمست از اینکه گرد مرگ غمناک خود را با جنازه اینان مهیا می کند.

     ... و شکوفه ها از پاییز ترسیده اند. پاییز فصل مرگ شکوفه هاست، خود را در پس تاریخ درخت تنومند پنهان می کنند، به امید بهار تا فرصت روییدن به آنها داده شود، فرصت آسمانی شدن می خواهند...

     داستان غمناکی است، داستان این باغ که پا به پای تاریخ شکفته است و در صفحه صفحه آن میوه دوانده است. داستان غمناکی است، به یاد سخن اخوان:

"داستان از میوه های سر به گردون سای اینک خفته در تابوت خاک می گوید..."

ولی، ولی بهار خواهد رسید... خدا نزدیک است...

علی تنهاست...

     شبی خواهم رفت، خواهم رفت، من می روم، از این کویرهای خشک، از این تشنه دنیای بی روح، از این آوازخانه، از اینجا که بر صورتک درختان زنده اش حصاری از جنس ظلم کشیده اند، از این شب خواهم گریخت؛از دست این نقابدارن، این خود فریبان، از دست اینها که تنها هنرشان نابود کردن ستاره و روشنی و امید و عشق است، اینها که تنها افتخارشان یخ کردن اشک هاست، می گریزم...

     می روم بدانجا که درختان سر به آسمان دوخته باشند، آنجا که درخشش ستارگانش دروغ نباشد، آنجا که مهتاب رنگ خدا باشد، می روم تا آن من ناب بهشتی، آن گوهر وجودی گران قیمت خود را بیابم، جامه ای سپید بر تن کنم و عریان از همه وابستگی ها پرواز می کنم، رقصان آواز می خوانم و خود را می یابم و در پس خود، خدا را فریاد می زنم...                          من خواهـم رفت...

می دونم که دیر شده؛ شرمنده که کمه؛  ذهنم دیگه کشش نداشت...

  اما حق خواهی،عشق به عدالت و آزادی طلبی همچنان هست،و آنان همچنان درخانه اصلی خویش دست اندرکارند تا ویران کنند،و این کانون زاینده ی آتش،تابنده ی روشنی و آفریننده ی قدرت و حرکت و سرچشمه جوششی ابدی و خروش ابدی را باید سرد کرد،خشکانید،آنگاه میتوان بود و میتوان آسود! 

   تاختن آغاز شد،بسیج نیروبرای در هم کوفتن دو پایگاه اصلی خطر،دو کانون واقعی انفجار و اشتعال،قلبها و مغزها!

   اما این نبرد را سلاح و سپر و تیر و کمانی دیگر باید،سپاهی دیگرو سیاست و طرح و فریبی دیگر.در این لشگرکشی و هجوم دیگر نه درهم ودینارها بکار میایدو نه ولایت و امارتهای ری و عراق و نه حیله ها و نیرنگها و نبوغهای عمروعاص.و نه شمشیرها و جلادیهای یزید و حجاج...

   در این شبیخون زدن برای نابودی قلبها و مغزهای آزادیخواه و حقجو،سلاح، قرآن است/ 

سپر،سنت/ساز و برگ،اندیشه و علم/سنگر،ایمان/پرچم،اسلام و سپاه محدث و فقیه و متکلم و حکیم و قاضی و امام واصحاب کبار و روحانیون عظمی و فقیهان اعظم!!! 

  حمله آغاز شد و سپاه دین درسرزمینی که قبلا سپاه دنیا رفته بود وهر مانعی را در نقطه مقاومتی از سر راه برداشته بود،به آرامی و موفقیت پیش میرفت و در دو کانون اصلی مقاومت و اشتعال رخنه نمودو آرام آرام و بی هیچ قاومتی هر دو را تسخیر کرد و از درون ویران ساخت،با موادی وحشتناک،اکسیر شومی که ترکیب آنرا روحانیون رسمی همه ی مذاهب خوب میدانند و دست به دست در تاریخ به هم میدادند،همان اکسیر شومی که موسای فرعون کش را قارون میر بلعم کشی ساخت جانیتر از فرعون و زبردستتر از قارون و دغلتر از بلعم!و از مسیح عشق و صلح و دوست داشتن،قیصری پروراند ...

                     روشنفکر فروخته شد و رو حانیت وابسته.

                منتظر پستهای دیگری از این نوشته زیبا و بینظیر و پراز حرف باشید.

     مزرعه ی گرد ما آزار میبیند،زیر شلاق سرد زمستان می سوزد و می سازد،و زمان آن دوران را در ذهنش تداعی میکند که:

     "فرعونیان هزاران برده را در دخمه های اهرام بلند و روزنه های دیوارهای عریض به  خاموشی هدیه می دادند تا خود به خاموشی دل نسپارند،غافل از اینکه مرگ تنها راه رهایی بود.آنوقت که گندمهای این مزرعه به جای طلایی رنگ خواب داشتند،پژمرده و پژمرده تر می شدند...مزرعه در آرزوی نسیمی که بوی بهار بیاورد...و از آسمان نسیمی وزید و گندمکها بیدار شدند ، دیگر اراده به باد سرد زمستان نفروختند،بار دادند و روییدند و بالا رفتند و می اندیشیدند به آسمان، نه به زمان..."

     ...و این مزرعه ی ما باز هم منتظر نسیمی است،نسیمی با بوی بهار،به رنگ مهتاب،وبه گرمای خورشید و دلنشینی لطافت یکشاخه گل سرخ،به برکت یک مهر و همهی چیزهای خوب دنیا که ما نمیبینیم...

و مزرعه در آرزوی تکاپوی گندمهاست،مزرعه گریه کنان بر سر ما گندمکهایش فریاد میزند:"فریادی برآرید..."

                 "  یک شب زمین رنگ روز می گیرد،اختری دگر در آسمان خدا باقیست..."

معلم شهيد دكتر علي شريعتي در سفري كه به مصر داشته با ديدن دخمه هايي كه هزاران برده ي لهيده در انجا در آغوش خاك قرار گرفته اند،تحت تاثير قرار ميگيرد و آنها را برادر خويش و ما ميخوا ند كه سالها پيش زندگي ميكرده اند و به آنها نامه اي مينويسد به نام آري اينچنين بود برادر...و او در اين نامه سرگذشت ما را در اين چند هزار سال براي برده هايي كه برادران ما هستند با زباني زيبا و تاثير گذار شرح ميدهد:

           ...و برادر!گاهي ما را به جنگ ميبردند،جنگ عليه كساني كه نميشناختيم و شمشير كشيدن به روي كساني كه نسبت به آنها هيچ كينه اي نميورزيديم و حتي كساني كه همزاد و هم طبقه و هم سرنوشت ما بودند...جنگ دو گروهي كه با هم ميجنگيدند بدون اينكه هم را بشناسند براي كساني كه با هم نميجنگيدند اما هم را ميشناختند،وما را ميبردند،نابود و قتل عام ميكرديم،و نابود و قتل عام ميشديم،اگر شكست ميخورديم داغ و دردش را پدران و مادران ما تحمل ميكردند،واگر پيروز ميشديم افتخار و قدرت نصيب كساني ديگر ميشد وما هرگز در فخر و غنيمتش سهيم نبوديم...

در آغاز هيچ نبود، كلمه بود و آن كلمه خدا بود؛ و كلمه بي زباني كه بخواندش و بي انديشه اي كه بداندش، چگونه مي تواند بود؟ خدا يكي بود و جز خدا هيچ نبود، وبا «نبودن» چگونه مي توان بودن؟

و خدا بود، و با او، عدم

و عدم گوش نداشت، حرف هايي هست براي «گفتن»، كه اگر گوشه نبود نمي گوئيم. و حرف هايي هست براي نگفتن، حرف هايي كه هرگز سر به «ابتذال گفتن» فرود نمي آرند. حرف هاي شگفت، زيبا و اهورايي همين هايند...

و سرمايه ماورايي هر كسي به اندازه حرف هايي است كه براي نگفتن دارد، حرف هاي بي تاب و طاقت فرسا؛ كه همچون زبانه هاي بي قرار آتشند، و كلماتش هر يك انفجاري را به بند كشيده اند؛ كلمه هايي كه پاره هاي بودن آدمي اند...

اينان هماره در جستجوي مخاطب خويشند، و اگر يافتند، يافته مي شوند و در صميم وجدان او، آرام مي گيرند و اگر مخاطب خويش را نيافتند، نيستند؛ و اگر او را گم كردند، روح را از درون به آتش مي كشند و دمادم، حريق هاي دهشتناك عذاب برمي افروزند.

و خدا براي گفتن حرف هاي بسيار داشت، كه در بي كرانگي موج ميزد و بي قرارش مي كرد.

وعدم چگونه مي توانست مخاطب او باشد؟

هر كسي گمشده اي دارد و خدا گمشده اي داشت...

هر كسي دوتاست و خدا يكي بود.

هر كسي را به اندازه اي كه احساسش مي كنند، «هست». هر كسي نه بدان گونه كه هست، احساسش مي كنند، بدانگونه كه احساسش مي كنند هست.